Já, ég hef fengið mikið af athugasemdum vegna þess h vað ég hef verið löt að skrifa í dagbókina mína. Það er svo sannarlega ekki vegna þess að ekkiert gerist, síður en svo. Leiksýningar hér og þar, kvikmyndasýningar, spjall og spil bæði heima og heiman. Það var nú dálítið óvænt og skemmtilegt, að síðasta mótið í f yrra á Bjargi (fél. aldraðra) endaði með því að við Helen vorum í 3-4 sæti. Hvernig gat það nú skeð? Nú Reykjavíkurferð, var ég kannski búin að nefna hana?
Þetta hefur verið góður tími með góðu fólki. Ekki má gleyma PAN og hinni frábæru stjórn, en stjórnarfundir eru hreint eins og vítamínsprauta. Kirkjuferðirnar eru líka fastur punktur í okkar tilvieru og svo er það staldrið á föstudögum. Þetta er nú svo yfirlit yfir eitthvað af því, sem hefur verið að gerast nýverið. Gaman, gaman.. Og svo eru það litlu sonardæturnar og foreldrar þeirra sem veita okkur margar unaðsstundir. Bryndís er reyndar í snjónum í Svíþjóð með mömmu sinni, en Ragnhildur kemur hér nær daglegae með föður sínum. Við hlökkum til þess að fá Evu Hlín og Bryndísi heim á ný. Eitthvað hefur trúlega orðið útundan, en þetta er nóg samt.
Nóg um að vera
Skemmtilegir dagar
Þessi helgi hófst á föstudaginn. Þá voru lok jóla hjá okkkur í þessu húsi. Ég bauð 15 manns í brús. Sumir kunnu mikið, aðrir lítið og enn aðrir ekki neitt. En það kom ekki að sök því eini karllmaðurinn fór yfir reglurnar með okkur og létti okkur lífið. Að vanda var mikið talað og hlegið. Spilað var á 4 borðum.
Á laugardeginum fór ég í Amtið með Ellu og Láru og hlustaði á mjög áhugaverðan fyrirlestur Kristins Arnþórssonar, Ævi í ull. Sallurinn var troðfullur.
Á sunnudeginum byrjaði dagurinn með bókmenntamessu, þar sem biskupinn predikaði út frá bókinni Dóttir myndasmiðsins. Við gátum ekki tekið þátt í umræðum á eftir þar sem leið lá í hádegisverðarafmælisboð með góðu fólki. Þaðan fór ég beint í annað boð með stöllum mínum í bókaklúbbnum. Kominn var kvöldmatartíjmi þegar ég kom heim lúin og ánægð. Kvöldið notaði ég til að hringja nokkur símtöl, en náði ekki í alla.
Snjór í meira lagi
Við erum komin með gardínur fyrir suðurgluggana! Það snjóaði svo mikið um daginn, að suðurgluggarnir í eldhúsinu lokuðust alveg, aðallega vegna þess sem hrundi af þakinu. Það hrynur fleira en peningamarkaðurinn. Ég tók engar myndir, en Lára leit inn og fékk heldur betur fiðring í puttana. Hún reyndist vera vélarlaus og tók því myndir á mína vel. Hér koma þrjár, sem hafa EKKI verið fótósjoppaðar, eins og sagt er í nútímanum.
Hér sést yfir á pottinn.
Horft í austur
Mesti snjór síðan við fluttum hingað árið 2000
- Fallegt sjónarhorn
Flugeldabridge
Í gær hélt bridgefélagið mót á hótel KEA og var það vel sótt. Það hófst um 10 leytið og lauk að ganga sjö. Stemningin var góð og við Helen tókum að okkur neðsta sætið eða heiðiurssætið og fengum því stór stjjörnuljós í þakkarskyni segi ég. Hinir eru ekki lægstir á meðan. Þeir sem voru í efstu sætunum fengu einhverjar kerlingabömbur og vonandi skaða þeir sig ekki á þeim.
Gleðileg jól
Kæru ættingjar og vinir nær og fjær og aðrir, sem lesa þessa færslu. Ég óska ykkur öllum gleðilegra jóla og alls hins besta á nýju ári. Þá þakka ég þeim, sem hafa gert sitt til að árið 2009 hefur verið hið ánægjulegasta þrátt f yrir allt krepputalið. Ég var alin upp á krepputímum og verð að segja það, að flestir, sem slá um sig með krepputali vita lítið hvað raunverulega kreppa er. Ég bið f yrir þeim, sem líður illa og eiga bágt, og geri mér grein fyrir því að þeim hefur fjölgað, en vissulega voru þeir einnig til í góðærinu og l´litið var gert til að hjálpa þeim þá, þegar það hefði átt að vera svo auðvelt. Talað var um fjölda barna, sem lifðu undir fátækramörkum og menn stundu og klöppuu á ýstruna. En þetta var nú önnur hlið, en ég byrjaði á. Ég endurtek því jólaóskirnar og bið ykkur vel að lifa.
“Ég missti trúna á íslenskt samfélag”
segir í fyrirsögn í DV í gær. Er það presturinnn Arnaldur Bárðarson, sem talar. En þegar viðtalið er lesið kemur í ljósþað , sem virðist vera vandamálið hjá séra Arnaldi, sem er ráðinn prestur með sóknarprest sem sinn yfirmann. Nú hefur hann ráðið sig sem sóknarprest í Noregi og segir svo: ” Það er munur þar á. Sóknarpresturinn er sá sem ræður, en presturinn er aukahjól undir vagninum. Ég vil náttúrulega leiða starf og stýra því. ” Það var nefnilega það.
Akureyrarkirkja
I dag er vígsluafmæli Akureyrarkirkju, en hún var vígð í miðri heimsstyrjöldinni 17. nóvember 1940. Þó ég geti ekki sagt að mér finnist hún fallegasta kirkja landsins, þá er hún a.m.k. best staðsetta kirkja landsins, og mér þyrkir vænt um hana.
“Mín fyrstu leikföng voru íslensk orð”
Á morgun en dagur íslenskrar tungu. Hvaða “Megas” ætli fái verðlaun að þessu sinni? Menntamálaráðherra verður hér, svo væntanlega fær þau einhver Norðlendingur. Ég ætla ekki að spá neinu um það.
Tómas Guðmundsson orti:
Mín fyrstu leikföng voru íslensk orð
og engin leikföng gátu reynst mér betur.
Á bls. 106 í “Undir kalstjörnu” segir Sigurður A. Magnússon:
Sigló, sigla, segl – öll þessi orð sem eru sky ld og tend með dularfullulm hætti og samt eru þau ekki það sama og hlutirnir, sem þeir tákna. Þetta hérna er dívan, sem ég þreifa á með hendinni, en þegar ég segi dívan, þá felur orið í sér bæði þennan dívan og alla aðra dívana.”
Þetta er bara sýnishorn og full ástæða fyrir þig að ná þér í bókina og lesa meira. Til hamingju með dag íslenskrar tungu á fæðingardegi Jónasar Hallgrímssonar, 16. nóv.
Líf og fjör
Þeir eru fáir dagarnir sem ekki færa manni eitthvað óvænt. Á föstudagskvöldið var fundur í leshópnum. Bókin, sem við lásum var Undir kalstjörnu eftir Sigurð A. Magnússon. Frábær bók og hefur margt að segja nútíimamanninum, sem vorkennir sér að þurfa að upplifa kreppuástand í þjóðfélaginu. Svo er hún gósenland fyrir íslenskukennara og alla sem unna góðu máli. Ég skora á þig að lesa bókina. Hún kom fyrst út á áttunda áratugnum og svo aftur á þeim níunda. Líklega væri góð hugmynd að gefa hana út núna – ekki síður en Ísfólkið, sem er auglýst í hverjum mánuði. Ég segi nú ekki margt. Engin bók hefur verið jafn mikið rædd á fundi í klúbbnum eins og þessi bók.
Óvænt gjöf
Ágúst Torfa hefur lengi langað til að koma pabba sínum á óvart. Ætlaði að gera það á sjötugsafmælinu, en hugmyndin lét á sér standa. En um daginn kviknaði heldur betur á perunni. Fyrir tæpum 20 árum keypti Haukur stóra vespu ( mótorhjólí í skelfilegu standi með það fyrir augum að gera hana upp. Ekkert varð þó af þeim áformum. í gær átti Haukur svo afmæli og þegar hann leit inn í stofu um níuleytið brá honum heldur í brún. Þarna stóð þá vespan, glansandi rauð og yndisleg. Ágústi Torfa tókst (með mikiilli vinnu) að koma pabba sínum heldur gleðilega á óvart. Að vísu er eftir að yfirvara vélina, sem hefur þó verið gangfær, en það verður gert í góðu tomi. Haukur hefði ekki getað fengið betri afmælisgjöf.
