Í hadeginu í gær brugðum við hjónakornin á tónleika í Ketilhúsinu. Það var Hymnódían og svo þau Lára fiðluleikari, sem skemmtu okkur í um klukkutíma og buðu einnig upp á súpu.. Ekkert var klappað fyrr en í lokin og lögin tengd með spuna. Skemmtilegt. i
Amma datt á augað
sagði Ragnhildur þegar ég rak tana í misfellu og hentist í jörðina. Ágúst Torfi greip mig og ók í flýti upp á slysó. Þar var vel tekið á móti mér og ég skoðuð og mynduð í bak og fyrir. Ég reyndist blá og marin í andliti og með sprungur tvær í vinstri hendi og upp við olnboga. Ákveðið var að láta mig fá strokk um handlegginn og hvetja mig til að hlífa þeirri hlið (þeirri hægri). Ég hef síðan verið ófær um ýmis störf, en nú er þetta allt að koma til. Hægri handleggurinn er enn hálfónýtur, en verkjalyf hef ég ekki þurft. Þó bakaði ég ágætis köku fyrir fund í bókaklúbbnum.
Undanfarið hefur verið mikið að gera. Við Hlín fórum suður í fimmtugsafmæli Magga bróður og var sú ferð góð og veislan, sem haldin var í sumarbústað rétt ofan við Gunnarshólma, tókst vel. Heimferðin var fín og gott að vera komin heim, þegar við heyrðum um vonda veðrið í gær, þegar fólk þurfti að gista í Borgarfirði eftir langa og stranga ferð.
Í dag var hér konuboð í hádeginu og fundur í bókaklúbbnum í kvöld. Á morgun verður svo fundur um hreyfingu að Bjargi á vegum PAN.
Komnar heim
Fyrir viku brugðu þær mæðgur Bryndís og Eva sér til Svíþjóðar að heimsækja skyldmenni og ekki síst nýjustu viðbótina, dreng, sem Kristján og Brynja eignuðust í janúar. Ég hitti þær mæðgur í gær, og er ekki laust við að breyting hafi orðið á Bryndísi. Hún er farin að standa upp og standa kyrr. Ekki náði ég mynd af henni standandi, en tók samt mynd af henni. 
Venjulegur mánudagur
Í gær var mánudagur og nóg í boði. Við systur fórum á málstofu um kreppuræfilinn hjá Akureyrarstofu. Ég fór sérstaklega til að hlustaa á Sigrúnu Davíðsdóttur, sem ég held mikið upp á. Málstofan var vel sótt og skemmtileg, þrátt fyrir umræðuefnið. Þá fórum við í bíó og sáum mynd, sem verið er að sýna á franskri bíóviku. Ég var orðin mjög þreytt og hefði átt að fara heim að sofa, en lifði þetta þó af. Ekkert var úr því að fara á óskalagatónleika Eyþórs Inga, sem voru í kirkjunni kl. 8. Ég fór beint að sofa. Getur nokkur sagt, að hér sé ekki nóg í boði á menningarsviðinu?
Nóg um að vera
Já, ég hef fengið mikið af athugasemdum vegna þess h vað ég hef verið löt að skrifa í dagbókina mína. Það er svo sannarlega ekki vegna þess að ekkiert gerist, síður en svo. Leiksýningar hér og þar, kvikmyndasýningar, spjall og spil bæði heima og heiman. Það var nú dálítið óvænt og skemmtilegt, að síðasta mótið í f yrra á Bjargi (fél. aldraðra) endaði með því að við Helen vorum í 3-4 sæti. Hvernig gat það nú skeð? Nú Reykjavíkurferð, var ég kannski búin að nefna hana?
Þetta hefur verið góður tími með góðu fólki. Ekki má gleyma PAN og hinni frábæru stjórn, en stjórnarfundir eru hreint eins og vítamínsprauta. Kirkjuferðirnar eru líka fastur punktur í okkar tilvieru og svo er það staldrið á föstudögum. Þetta er nú svo yfirlit yfir eitthvað af því, sem hefur verið að gerast nýverið. Gaman, gaman.. Og svo eru það litlu sonardæturnar og foreldrar þeirra sem veita okkur margar unaðsstundir. Bryndís er reyndar í snjónum í Svíþjóð með mömmu sinni, en Ragnhildur kemur hér nær daglegae með föður sínum. Við hlökkum til þess að fá Evu Hlín og Bryndísi heim á ný. Eitthvað hefur trúlega orðið útundan, en þetta er nóg samt.
Skemmtilegir dagar
Þessi helgi hófst á föstudaginn. Þá voru lok jóla hjá okkkur í þessu húsi. Ég bauð 15 manns í brús. Sumir kunnu mikið, aðrir lítið og enn aðrir ekki neitt. En það kom ekki að sök því eini karllmaðurinn fór yfir reglurnar með okkur og létti okkur lífið. Að vanda var mikið talað og hlegið. Spilað var á 4 borðum.
Á laugardeginum fór ég í Amtið með Ellu og Láru og hlustaði á mjög áhugaverðan fyrirlestur Kristins Arnþórssonar, Ævi í ull. Sallurinn var troðfullur.
Á sunnudeginum byrjaði dagurinn með bókmenntamessu, þar sem biskupinn predikaði út frá bókinni Dóttir myndasmiðsins. Við gátum ekki tekið þátt í umræðum á eftir þar sem leið lá í hádegisverðarafmælisboð með góðu fólki. Þaðan fór ég beint í annað boð með stöllum mínum í bókaklúbbnum. Kominn var kvöldmatartíjmi þegar ég kom heim lúin og ánægð. Kvöldið notaði ég til að hringja nokkur símtöl, en náði ekki í alla.
Snjór í meira lagi
Við erum komin með gardínur fyrir suðurgluggana! Það snjóaði svo mikið um daginn, að suðurgluggarnir í eldhúsinu lokuðust alveg, aðallega vegna þess sem hrundi af þakinu. Það hrynur fleira en peningamarkaðurinn. Ég tók engar myndir, en Lára leit inn og fékk heldur betur fiðring í puttana. Hún reyndist vera vélarlaus og tók því myndir á mína vel. Hér koma þrjár, sem hafa EKKI verið fótósjoppaðar, eins og sagt er í nútímanum.
Hér sést yfir á pottinn.
Horft í austur
Mesti snjór síðan við fluttum hingað árið 2000
- Fallegt sjónarhorn
Flugeldabridge
Í gær hélt bridgefélagið mót á hótel KEA og var það vel sótt. Það hófst um 10 leytið og lauk að ganga sjö. Stemningin var góð og við Helen tókum að okkur neðsta sætið eða heiðiurssætið og fengum því stór stjjörnuljós í þakkarskyni segi ég. Hinir eru ekki lægstir á meðan. Þeir sem voru í efstu sætunum fengu einhverjar kerlingabömbur og vonandi skaða þeir sig ekki á þeim.
Gleðileg jól
Kæru ættingjar og vinir nær og fjær og aðrir, sem lesa þessa færslu. Ég óska ykkur öllum gleðilegra jóla og alls hins besta á nýju ári. Þá þakka ég þeim, sem hafa gert sitt til að árið 2009 hefur verið hið ánægjulegasta þrátt f yrir allt krepputalið. Ég var alin upp á krepputímum og verð að segja það, að flestir, sem slá um sig með krepputali vita lítið hvað raunverulega kreppa er. Ég bið f yrir þeim, sem líður illa og eiga bágt, og geri mér grein fyrir því að þeim hefur fjölgað, en vissulega voru þeir einnig til í góðærinu og l´litið var gert til að hjálpa þeim þá, þegar það hefði átt að vera svo auðvelt. Talað var um fjölda barna, sem lifðu undir fátækramörkum og menn stundu og klöppuu á ýstruna. En þetta var nú önnur hlið, en ég byrjaði á. Ég endurtek því jólaóskirnar og bið ykkur vel að lifa.
“Ég missti trúna á íslenskt samfélag”
segir í fyrirsögn í DV í gær. Er það presturinnn Arnaldur Bárðarson, sem talar. En þegar viðtalið er lesið kemur í ljósþað , sem virðist vera vandamálið hjá séra Arnaldi, sem er ráðinn prestur með sóknarprest sem sinn yfirmann. Nú hefur hann ráðið sig sem sóknarprest í Noregi og segir svo: ” Það er munur þar á. Sóknarpresturinn er sá sem ræður, en presturinn er aukahjól undir vagninum. Ég vil náttúrulega leiða starf og stýra því. ” Það var nefnilega það.
